Vakantiebeleving

Voordat ik verder ga met bloggen, moet ik iets meer vertellen over mijzelf.

Mijn echtgenote Roelie, waarmee ik al meer dan veertig jaren het leven deel, is sinds haar geboorte volledig blind. Ze heeft dus nooit iets kunnen zien, zoals wij, zienden, dat beleven.

Als je voor de eerste keer met deze beperking geconfronteerd wordt, komen er allerlei vragen in je op. Kan dat wel…? Hoe doe je dit of dat dan…? Of hoe doet zij dat…? Heel begrijpelijke vragen, maar daar wil ik het nu niet allemaal over hebben. Ik beperk me nu tot onze vakantiebeleving in het algemeen.

Men vraagt zich ook wel eens af, waaróm iemand die blind of slechtziend is eigenlijk met vakantie gaat en dan nog wel naar het buitenland? Daar hebben ze toch niks aan? Wordt er dan gezegd, al dan niet hardop. Je kunt net zo goed hier blijven in een voor jou bekende omgeving, zonder stress. Een vreemde omgeving is voor hen toch sowieso stressverhogend?

Er zijn ook speciale vakantiereizen voor visueel gehandicapten, waarbij een aantal ziende begeleiders mee gaan, vaak vrijwilligers. In ons geval ben ik gewoon die begeleider.

Maar ik zou ook een tegenvraag willen stellen: Wat zijn voor jou de eisen waaraan een geslaagde vakantie moet voldoen?

Daar geeft, denk ik, iedereen een ander antwoord op. Omdat dat voor ieder persoon anders ligt. De één houdt veel van wandelen, fietsen of trektochten maken. Uiteraard goed voorbereid en voorzien van de nodige uitrusting. De ander houdt van zwemmen en lekker bakken in de zon. Weer een ander gaat graag naar een museum of een andere bezienswaardigheid om wat cultuur op te snuiven. Of een combinatie van bovengenoemde activiteiten.

Maar met iemand die blind is, ga je niet zo gauw een klautertocht in de Alpen maken. Tenzij je graag in het nieuws wilt komen… Ook ga je niet naar een museum waar schilderijen of beeldhouwwerken zijn te bewonderen, omdat je die niet mag aanraken.

Maar een klokkenmuseum of een museum met oude muziekinstrumenten is best leuk, ook voor blinden. Vooral als daar demonstraties bij gegeven worden.

Of een voertuigmuseum (auto’s, motorfietsen, treinen, vliegtuigen, etc.). Mits je die mag aanraken natuurlijk. Want aanraken = zien.

En waarom gaat iemand die blind is naar het buitenland?

Wel, andere volken ‘kijken’ is je geest verrijken, toch? In andere landen worden andere talen gesproken. Het is altijd leuk om je eigen talenkennis een beetje te testen en bij te schaven door met die mensen aan de praat te gaan. Overigens schat ik de talenkennis bij blinden gemiddeld hoger dan bij zienden, maar dat terzijde.
Persoonlijk zullen Roelie en ik niet zo gauw naar landen gaan als Spanje, Turkije of Griekenland, want die talen verstaan we allebei niks van. En dan voel je je dubbel gehandicapt.

Een concert bezoeken in het buitenland, hetzij binnen of buiten in de open lucht, is ook altijd wel een leuke belevenis. Als je tenminste van muziek houdt. Maar ik ben nog weinig blinden of slechtzienden tegengekomen, die níet van muziek hielden.

Zo zijn wij eens in Montreux (Zwitserland) geweest, waar op dat moment juist een jazzfestival aan de gang was. Of naar een Heimatabend in Oostenrijk of Zwitserland, met volksdansen, koeiebellen, schuhplattern en zo. Er worden ook vaak Kurconcerten gegeven in de open lucht. Altijd leuk. Ook interessant is om een grote kathedraal te bezoeken en daar de sfeer en akoestiek te beleven. Liefst als er ook iemand op het orgel speelt. In Passau (Duitsland) bijvoorbeeld. Of een markt bezoeken waar je gewoon vrij kan rondkijken.

Een wandeling in de vrije, rustige natuur is vaak een mooie ervaring voor iemand die (bijna) niets ziet. Denk maar aan de geuren van bloemen en planten, de geluiden van vogels en andere dieren die je in de natuur waarneemt. Bezoek aan een wildpark of dierentuin is ook aan te bevelen.

Of een wandeling langs smalle paadjes door een enorme kloof met een wild stromende beek… Of een tochtje met een stoeltjeslift hoog de bergen in, tot in de ‘eeuwige’ sneeuw in de maand juli! En daarboven dan natuurlijk ook even de benen strekken. Hoeft echt niet altijd langs gladde gebaande wegen te zijn. Gewapend met goede wandelschoenen en een bergstok kan een steil grindpaadje ook wel eens een uitdaging zijn!

Tenslotte nog een voorbeeld: een tochtje in een roei- of trapbootje op een groot meer kan ook heel aangenaam zijn, vooral als het (erg) warm weer is.

Wij zijn steeds met eigen auto op vakantie gegaan met ons tweeën, en huurden een appartement of huisje ergens in Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland, België, Groot-Brittannië. We kookten maar zelden ons eigen potje, maar gingen vaak uit eten. Stuk voor stuk zijn dit voor ons allebei steeds leuke ervaringen geweest.

Natuurlijk waren er wel eens tegenvallers: appartement was niet schoon of bleek op een heel beroerde plaats te staan, omgeving viel tegen, eten in het restaurant was niet zo geslaagd, veel regen en slecht weer. Maar dat is geen nieuws en maakt iedere vakantieganger wel eens mee.

Kortom: er valt genoeg te beleven, zelfs met je ogen dicht!

Botteren

Vanuit de vissersplaats Spakenburg kan men een boottocht maken op het Eemmeer met een oude vissersboot, een zogeheten botter.

Onlangs hebben we zo’n tocht gemaakt met een groep mensen van de kerk. Het was die zaterdag een zeer warme dag met temperaturen van meer dan 30 graden Celsius, dus dan is het goed toeven op het water. Er stond helaas niet veel wind, zodat er niet gezeild kon worden en de botter op motorkracht moest varen.

Voordat we van wal staken, werden we door schipper Henk en matroos Jan welkom geheten en kregen een borreltje aangeboden om te toasten op een behouden vaart. Ondertussen vertelde Henk met enige trots, dat het schip waar we ons op bevonden, de BU 113, ouder was dan de legendarische Titanic, namelijk van het jaar 1908.

Rond 12.00 uur vertrokken we uit de haven van Spakenburg en kozen het ruime sop.

Er was voldoende drinken aan boord, lekker gekoeld met ijsblokjes, want dat was met deze temperaturen wel belangrijk. Wij hadden allemaal ook wat meegenomen voor de lunch, zodat we niet hoefden te verhongeren.

Ikzelf mocht ook even aan het roer staan. ’t Is eigenlijk heel simpel: gewoon recht zo die gaat!

Na ongeveer een uur varen waren we bij het vogeleiland De Dode Hond aangekomen, vlakbij de Stichtse Brug in de A27. Daar legden we aan en gingen een poosje pauzeren. Enkele personen gingen even aan wal. Drie van ons hadden hun zwemkleding meegenomen en doken overboord. Om daarna weer aan boord te komen was echter heel wat lastiger! Maar met vereende krachten lukte het wel. Het water was er niet erg diep. Overal groeide zeewier tot aan het wateroppervlak.

Na verloop van tijd zijn we weer allemaal aan boord gegaan voor de terugreis naar Spakenburg. Omstreeks 15.00 uur kwamen we daar weer in de haven aan.

Onze schipper Henk moest toen zijn kunsten vertonen om weer netjes in de haven aan te kunnen leggen. Eerst moest namelijk onze boot gedraaid worden en daar was niet veel ruimte voor! De haven lag vol met botters en andere schepen.

Het was een leuke tocht en heel relaxed. Maar daar betaalden we dan ook €15,= per persoon voor. Eenmaal aan wal gingen we als groep uit elkaar en ben ik met mijn vrouw nog even een ijsje wezen halen.

De Biesbosch

Afgelopen week gingen mijn vrouw en ik met collega’s een dagje uit naar de Biesbosch. In Raamsdonksveer was het verzamelen bij restaurant Fort Lunet. https://www.fortlunet.nl

Zoals de naam al zegt, is dit restaurant gevestigd in een oud fort van de Brabantse Waterlinie. Hier gebruikten we eerst de lunch.

We kregen een gids toegewezen, een dame op leeftijd die zich voorstelde als Hennie. Een markant persoon, waarover ook een filmpje is gemaakt dat op YouTube is te vinden: https://youtu.be/7xSUkVkbj_E

Met twee sloepen vertrokken we na de lunch uit Raamsdonksveer en voeren via de Donge in de richting van de Biesbosch.

Het was fantastisch weer deze dag. De zon scheen volop.

De Amercentrale in Geertruidenberg

We staken vanuit de Donge de Bergsche Maas over en kwamen via Spijkerboor in Nationaal Park de Biesbosch. Al snel werden we achtervolgd door een koppel ganzen, die blijkbaar iets van ons verwachtten.

Onze gids vertelde ondertussen van alles over wat er rondom ons te zien was in de Biesbosch.

Halverwege de tocht gingen een aantal van de groep, waaronder wijzelf, een stukje op de wal lopen. Ondertussen vertelde Hennie, die dit alles op blote voeten deed, verhalen over de natuur en liet ons ook brandnetels en allerlei andere in het wild groeiende planten opeten en proeven…

Op deze foto zien we een heel oude boom, die ooit is omgewaaid en waaruit later een paar nieuwe bomen als ‘takken’ zijn gaan groeien die intussen al lang ook volwassen bomen zijn geworden. Men heeft de natuur gewoon haar gang laten gaan.

Na de wandeling gingen we weer allemaal in de boten. De gids stapte nu bij de andere boot in, zodat ze daar haar verhaal ook kon vertellen op de terugreis.

We voeren weer over de Bergsche Maas en de Donge naar Fort Lunet terug.
Daar hebben we eerst wat gedronken, want daar waren we allemaal wel aan toe. Om ongeveer 18.00 uur gingen we eten in Fort Lunet, op enkele leden van de groep na die liever gelijk naar huis wilden. Ik had voor mijzelf spareribs besteld en die smaakten uitstekend. Alles bij elkaar was het een gezellig en leerzaam dagje uit geworden!

Zandsculpturen

Afgelopen vrijdag ben ik met een groepje 65-plussers naar de Zandsculpturen in Garderen geweest. Zeer de moeite waard!

Het eerste deel van de rondleiding (zonder gids) ging door een beeldentuin. Daar stond onder andere ook een uit hout gesneden ‘Nachtwacht’ van Rembrandt.

Helaas begon het te regenen, waardoor we ons eerst op het binnengedeelte van de tentoonstelling moesten concentreren.

Zandsculpturen van beroemde bouwwerken van over de hele wereld
Ergens in de saloon in het Wilde Westen

Later werd het droog buiten, dus konden we ook het buitengedeelte van de tentoonstelling bezichtigen. Eén van de eerste ‘personen’ die we daar tegen kwamen, was de Paus.

Dan komen we bij de wereldleiders.

In het midden zit Mark Rutte rustig in zijn koffie te roeren. Links staan president Macron van Frankrijk, de Amerikaanse president Trump en premier May van Groot-Brittannië.
En wie hebben we daar??

Aan een gedeelte van de rondleiding was een quiz verbonden, met vragen over gebeurtenissen en personen uit de geschiedenis van Nederland, die uitgebeeld waren. Bij elke persoon of gebeurtenis stond een letter, waarmee een slagzin gevormd kon worden die je dan aan het einde van de rondleiding kon intikken op een computer met achterlating van je naam en e-mailadres. Wie weet viel je dan in de prijzen.

Vader Abraham en zijn smurfen
Bogito – niet aankijken!
Treinkaping in de jaren ’70.

Al met al was er heel veel moois te bewonderen!

De Nachtwacht van Rembrandt van Rijn was er ook in de uitvoering met zand.